اینطور نیست که مدام بخواهم خودم را بکشم و یا به خودکشی کردن فکر کنم... در واقع وقت هایی که به زندگی کردن می اندیشم بسیار بیشتر است. تنها دلیلی برایش نمی یابم. آه خوشبختانه از انسان ها و مزخرفات شعار گ

2 بهمن؟ کی بهمن آمد!

اینقدر در درونم غرقم که تا همین لحظه که قصد نوشتن کردم اصلا نمی دانستم که دی هم تمام شد!

روز ها میگذرند و میگذرند و چه چیزی تلخ تر از این است که با این سرعت وصف نشدنی به سوی تمامی می شتابیم بی آنکه هرگز آغاز شده باشیم.

می ترسم قبل از اینکه دستم به لبانم برسد, تمامی آب روی زمین بریزد... .

آرام مینوشتم آرام درد عصبی از بازوهایم شروع میشد و مثل جویباری به اطراف حرکت میکرد. میدانستم تا چند ساعت دیگر از درد نمی توانم راه بروم. باید تند تر مینوشتم، قبل از اینکه احساساتم از دستم در برود با

چیزی نیست

گاهی آنقدر غمگینم که انگار چیزی نیست

نه در من

نه در جهان... .

می خواهم برایت بگویم از کلماتی که چون موریانه ها هر روزه به مجراهای مغزی ام هجوم می آورند و می خواهم برایت بگویم از سستی زبانم که کلمات را بیان نکرده خسته می شود و من شهری ام که هر روز مورد تجاوز حملا

مطالب مهم زیادی برای نوشتن به مغزم می آیند اما انرژی نوشتنشان را ندارم. نوشتن باعث می شود تمام آنچه زیر پوستم در جریان است به روی آن ریخته و مرا بسوزاند. از آخرین باری که نوشتم هنوز درد هایم تمام نشد

حالم خوب است

افسردگی فصلی ام رو به پایان است و به زودی یکی از درد هایم کم می شود.

می خواهم در ماه آینده اولویت زندگی ام را به روی زبان فرانسه و کارم بگذارم. تا جایی که می توانم ورزش کنم و کتاب بخوانم. ترحیح می دهم فعلا ننویسم, نوشتن دردهایم را باز می گرداند. نیازمند استراحت روحی هستم. شاید بهار, شاید در اردیبهشت نوشتن ادامه کتابم را شروع کنم.

اصلا شاید کتاب دیگری بنویسم و این را رهایش کنم.

نمی دانم...

از الان نمی خواهم به خاطرش خودم را تحت فشار قرار دهم.